De informele norm versus de formele koers

Ogenschijnlijk lijkt het rustig, maar de bedding bepaalt de bocht.

Als verandering niet landt, ligt dat zelden aan het plan, maar aan de norm die de richting bepaalt.

In veel organisaties werkt het zo: er ligt een helder plan, de basis is op orde. Er is sprake van (sociale) veiligheid, leiderschap en samenwerking. Alles klopt op papier en toch verandert er niets.

Hoe dat kan? 𝗢𝗺𝗱𝗮𝘁 𝗱𝗲 𝗶𝗻𝗳𝗼𝗿𝗺𝗲𝗹𝗲 𝗻𝗼𝗿𝗺 𝘃𝗮𝗮𝗸 𝘀𝘁𝗲𝗿𝗸𝗲𝗿 𝗶𝘀 𝗱𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗳𝗼𝗿𝗺𝗲𝗹𝗲 𝗸𝗼𝗲𝗿𝘀.

De directie zegt: “We willen openheid.” De werkvloer weet: fouten maken schaadt je reputatie.
HR zegt: “Spreek elkaar aan.” Teams weten: loyaliteit betekent elkaar niet afvallen.
Arbo zegt: “Veilig werken is prioriteit.” Ploegen weten: productie gaat voor.

Dat is geen onwil, dat is cultuur. 𝙕𝙤𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙙𝙚 𝙤𝙣𝙜𝙚𝙨𝙘𝙝𝙧𝙚𝙫𝙚𝙣 𝙧𝙚𝙜𝙚𝙡𝙨 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙗𝙚𝙨𝙥𝙧𝙤𝙠𝙚𝙣 𝙬𝙤𝙧𝙙𝙚𝙣, 𝙬𝙞𝙣𝙩 𝙝𝙚𝙩 𝙨𝙮𝙨𝙩𝙚𝙚𝙢 𝙖𝙡𝙩𝙞𝙟𝙙 𝙫𝙖𝙣 𝙝𝙚𝙩 𝙥𝙡𝙖𝙣. En net als in het riviertje op de foto, slijt dat patroon diep in.

Bestuurders onderschatten dit structureel. Ze sturen op beleid, KPI’s en communicatie. Maar 𝗰𝘂𝗹𝘁𝘂𝘂𝗿 𝗯𝗲𝘄𝗲𝗲𝗴𝘁 𝗽𝗮𝘀 𝘄𝗮𝗻𝗻𝗲𝗲𝗿 𝗺𝗮𝗰𝗵𝘁, 𝘀𝘁𝗮𝘁𝘂𝘀 𝗲𝗻 𝗹𝗼𝘆𝗮𝗹𝗶𝘁𝗲𝗶𝘁 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝘄𝗲𝗿𝗽 𝘃𝗮𝗻 𝗴𝗲𝘀𝗽𝗿𝗲𝗸 𝘄𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻. En dat gesprek is zelden comfortabel. Wel patroon doorbrekend en als het goed gevoerd wordt ook verbindend.

De vraag is dus niet: hebben we het goed uitgelegd? De vraag is: welke norm houden wij zelf in stand? Als de informele leider meer invloed heeft dan het MT, dan weet je waar het echte werk ligt.

Wat wordt er in jouw organisatie niet uitgesproken, maar bepaalt wél het gedrag?

#organisatiecultuur #cultuurverandering #leiderschap #strategie #verandermanagement


Foto: Kleine Geul – Epen, Limburg