Grenzen in organisaties waar niemand het over heeft en waar iedereen van weet waar ze liggen.

Net zoals je bij een hek in een landschap meteen weet dat het niet de bedoeling is dat je verder gaat, zo werkt het in organisaties ook.

Bijvoorbeeld in overleggen. Iemand stelt een vraag over een besluit dat eigenlijk al genomen is of over een risico waar niemand zin in heeft. Er valt een korte stilte en dan gaat het gesprek weer verder. De agenda gaat door, maar het onderwerp niet. Door tijdsdruk, resultaatgerichtheid of het niet willen onderbreken van de ogenschijnlijke flow.

In dat moment gebeurt er iets interessants. Iedereen in de ruimte heeft opnieuw geleerd hoe het hier werkt. Niet via beleid of strategie, maar via de grens van wat bespreekbaar is. Je zit erbij, kijkt ernaar en baalt daarna dat je het momentum voorbij hebt laten gaan.

Net als bij dat hek: niemand hoeft uit te leggen waar de grens ligt, want je voelt hem vanzelf.

Onderzoek naar ‘employee silence’ laat zien dat dit soort momenten bepalend zijn. De kern: ๐—ต๐—ฒ๐˜ ๐—ผ๐—ป๐—ฑ๐—ฒ๐—ฟ๐˜‡๐—ผ๐—ฒ๐—ธ ๐—น๐—ฎ๐—ฎ๐˜ ๐˜‡๐—ถ๐—ฒ๐—ป ๐—ฑ๐—ฎ๐˜ ๐—บ๐—ฒ๐—ฑ๐—ฒ๐˜„๐—ฒ๐—ฟ๐—ธ๐—ฒ๐—ฟ๐˜€ ๐˜ƒ๐—ผ๐—ผ๐—ฟ๐—ฎ๐—น ๐˜‡๐˜„๐—ถ๐—ท๐—ด๐—ฒ๐—ป ๐˜„๐—ฎ๐—ป๐—ป๐—ฒ๐—ฒ๐—ฟ ๐˜‡๐—ฒ ๐˜ƒ๐—ฒ๐—ฟ๐˜„๐—ฎ๐—ฐ๐—ต๐˜๐—ฒ๐—ป ๐—ฑ๐—ฎ๐˜ ๐˜€๐—ฝ๐—ฟ๐—ฒ๐—ธ๐—ฒ๐—ป ๐—ฝ๐—ฒ๐—ฟ๐˜€๐—ผ๐—ผ๐—ป๐—น๐—ถ๐—ท๐—ธ ๐—ฟ๐—ถ๐˜€๐—ถ๐—ฐ๐—ผ ๐—ผ๐—ฝ๐—น๐—ฒ๐˜ƒ๐—ฒ๐—ฟ๐˜ ๐—ผ๐—ณ ๐˜๐—ผ๐—ฐ๐—ต ๐—ป๐—ถ๐—ฒ๐˜๐˜€ ๐˜ƒ๐—ฒ๐—ฟ๐—ฎ๐—ป๐—ฑ๐—ฒ๐—ฟ๐˜.

๐˜‹๐˜ฆ ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ข๐˜ฏ๐˜จ๐˜ณ๐˜ช๐˜ซ๐˜ฌ๐˜ด๐˜ต๐˜ฆ ๐˜ช๐˜ฏ๐˜ป๐˜ช๐˜ค๐˜ฉ๐˜ต๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ถ๐˜ช๐˜ต ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฐ๐˜ฏ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ป๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ฌ:
1. Je uitspreken is altijd een sociale risico-afweging
2. Stilte is meestal geen gebrek aan betrokkenheid
3. Leiders bepalen sterk of mensen spreken of zwijgen
4. Stilte heeft grote gevolgen voor de organisatie
5. Psychologische veiligheid ontstaat alleen als leiders consequent laten zien dat tegenspraak welkom is.

Cultuur ontstaat zelden in het maken van de plannen, maar op de plekken waar gesprekken stoppen. De vraag is dus niet alleen welke richting een organisatie kiest, maar ook welke gesprekken onderweg niet meer gevoerd worden.

Misschien zit de eerste stap naar een andere cultuur wel in een klein moment van aandacht in een overleg. Iemand die zegt: “Wacht even, die vraag van net is nog niet beantwoord”, of: Volgens mij raken we hier iets dat belangrijk is.”, om te voorkomen dat de grens van wat bespreekbaar is, steeds een stukje verder opschuift.

#organisatiecultuur #leiderschap #cultuurverandering #organisatieontwikkeling #gedrag

Foto: omgeving Hugterheide/Weerterbos – Maarheeze