De Amalfikust is spectaculair. Steile wegen, fantastische panoramische uitzichten op zee waar je mond van openvalt, felle kleuren.

Amalfi als stadje is ook erg druk, vol selfies met ‘een met ijs gevulde Amalfi-citroen’, toeristenwinkels en drommen cruisepassagiers in colonne achter hun gids. Zelfs begin oktober.

Ravello was een verademing. Minder drukte, niet achter elkaar aan schuifelen in de steegjes, meer authenticiteit, stilte en prachtige tuinen. Niet imponeren door aandacht te trekken, maar geraakt worden door puurheid. Daar werd schoonheid iets om in te ademen, in plaats van na te jagen.

In Positano raakten we in gesprek met de galeriehouder van een kleine galerie. Over wat kunst met mensen doet en hoe kunstenaars hun werk bedoelen. Dat bleef hangen, omdat het echt was.

Ik werd op slag verliefd op een kunstwerk van Zhuang Hong Yi; een Chinese kunstenaar die zijn eerste bezoek aan de tulpenvelden al meer dan 30 jaar als grootste inspiratiebron gebruikt. Zijn werken zijn een mix van rauwe emotie, verrassing, nieuwsgierigheid en zorgvuldig gecontroleerde schoonheid.

De Amalfikust liet me zien dat schoonheid meerdere gezichten heeft: het ene gericht op aandacht, het andere op verbinding. Het eerste trekt de blik, het tweede raakt het hart.

Misschien is dat de essentie van echtheid: niet alleen wat zichtbaar is, maar wat voelbaar blijft als het beeld verdwijnt.

𝘐𝘯 𝘢𝘤𝘩𝘵𝘵𝘪𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘨𝘦𝘯 𝘳𝘦𝘪𝘴𝘥𝘦 𝘪𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘢𝘯 𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘕𝘢𝘱𝘦𝘭𝘴 (𝘞𝘖𝘞!) 𝘷𝘪𝘢 𝘥𝘦 𝘈𝘮𝘢𝘭𝘧𝘪𝘬𝘶𝘴𝘵 (𝘢𝘥𝘦𝘮𝘣𝘦𝘯𝘦𝘮𝘦𝘯𝘥, 𝘪𝘯𝘥𝘳𝘶𝘬𝘸𝘦𝘬𝘬𝘦𝘯𝘥 𝘦𝘯 𝘥𝘳𝘶𝘬: 𝘻𝘦𝘭𝘧𝘴 𝘣𝘦𝘨𝘪𝘯 𝘰𝘬𝘵𝘰𝘣𝘦𝘳) 𝘷𝘪𝘢 𝘔𝘢𝘵𝘦𝘳𝘢 (𝘷𝘦𝘳𝘭𝘪𝘦𝘧𝘥 𝘰𝘱 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯) 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘗𝘶𝘨𝘭𝘪𝘢 (𝘤𝘩𝘢𝘳𝘮𝘢𝘯𝘵 𝘦𝘯 𝘱𝘶𝘶𝘳). 𝘐𝘯 𝘷𝘪𝘫𝘧𝘱𝘰𝘴𝘵𝘴 𝘥𝘦𝘦𝘭 𝘪𝘬 𝘩𝘰𝘦 𝘥𝘦𝘻𝘦 𝘳𝘦𝘪𝘴 𝘮𝘦 𝘰𝘱𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸 𝘭𝘪𝘦𝘵 𝘬𝘪𝘫𝘬𝘦𝘯 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯, 𝘤𝘰𝘮𝘮𝘶𝘯𝘪𝘤𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘦𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘣𝘪𝘯𝘥𝘪𝘯𝘨. 𝘋𝘪𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘥𝘦 𝘷𝘪𝘦𝘳𝘥𝘦.

𝘋𝘦𝘻𝘦 𝘧𝘰𝘵𝘰 𝘮𝘢𝘢𝘬𝘵𝘦 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘗𝘰𝘴𝘪𝘵𝘢𝘯𝘰. 𝘌𝘦𝘯 𝘥𝘰𝘳𝘱 𝘥𝘢𝘵 𝘴𝘤𝘩𝘪𝘵𝘵𝘦𝘳𝘵 𝘷𝘢𝘯 𝘣𝘶𝘪𝘵𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘻𝘰 𝘷𝘰𝘭 𝘪𝘴 𝘥𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘨𝘦𝘴𝘭𝘦𝘶𝘳𝘥 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘳𝘰𝘰𝘮 𝘦𝘯 𝘫𝘦 𝘵𝘦 𝘥𝘪𝘤𝘩𝘵 𝘰𝘱 𝘩𝘦𝘵 𝘴𝘱𝘦𝘬𝘵𝘢𝘬𝘦𝘭 𝘻𝘪𝘵 𝘰𝘮 𝘩𝘦𝘵 𝘦𝘤𝘩𝘵 𝘵𝘦 𝘦𝘳𝘷𝘢𝘳𝘦𝘯. 𝘗𝘢𝘴 𝘵𝘰𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘸𝘦𝘦𝘳 𝘭𝘦𝘵𝘵𝘦𝘳𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘢𝘧𝘴𝘵𝘢𝘯𝘥 𝘯𝘢𝘮𝘦𝘯, 𝘻𝘢𝘨 𝘪𝘬 𝘩𝘰𝘦 𝘮𝘰𝘰𝘪 𝘩𝘦𝘵 𝘰𝘰𝘬 𝘸𝘢𝘴.