Deel 2: 𝙈𝙖𝙩𝙚𝙧𝙖, 𝙙𝙚 𝙠𝙧𝙖𝙘𝙝𝙩 𝙫𝙖𝙣 𝙠𝙬𝙚𝙩𝙨𝙗𝙖𝙖𝙧𝙝𝙚𝙞𝙙

Matera was ooit het schaamtegebied van Italië. Tot halverwege de vorige eeuw leefden mensen hier in ‘sassi’ (grotwoningen), zonder stromend water, zonder licht, vaak met hun vee in dezelfde ruimte.

De Italiaanse schrijver, arts en politicus Carlo Levi beschreef dat in 1948 in een boek dat leidde tot nationale verontwaardiging en Matera tot nationaal symbool van armoede maakte.

Jarenlang probeerde men de stad te vergeten. Bewoners werden verplaatst, de grotten raakten verlaten. Pas in de jaren tachtig begon men de waarde van die plek opnieuw te zien: niet als schande, maar als deel van een groter verhaal.

Matera laat zien dat erkenning soms pas komt als je eerst durft te kijken naar wat pijn doet. Precies dat maakt de stad zo menselijk.
De grotten werden hersteld, mensen keerden terug en de stad veranderde van wond in wonder. In 1993 werden de ‘sassi’ van Matera UNESCO Werelderfgoed.

Matera vertelt het verhaal van transformatie: van schaamte naar trots, van verval naar veerkracht.

Ook in organisaties doen we soms wat Italië toen deed: het ongemakkelijke verplaatsen, in plaats van het te begrijpen. Kwetsbaarheid is geen zwakte, maar een bron van vertrouwen. Kwetsbaarheid maakt ruimte voor echte gesprekken, voor verandering die niet vanuit de top wordt opgelegd, maar van binnenuit komt.

Leiderschap is niet de gevel oppoetsen, maar de grotten durven betreden.
Daar, in het eerlijke en rauwe, vind je wat echt waardevol is.

𝘐𝘯 𝘢𝘤𝘩𝘵𝘵𝘪𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘨𝘦𝘯 𝘳𝘦𝘪𝘴𝘥𝘦 𝘪𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘢𝘯 𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘕𝘢𝘱𝘦𝘭𝘴 (𝘞𝘖𝘞!) 𝘷𝘪𝘢 𝘥𝘦 𝘈𝘮𝘢𝘭𝘧𝘪𝘬𝘶𝘴𝘵 (𝘢𝘥𝘦𝘮𝘣𝘦𝘯𝘦𝘮𝘦𝘯𝘥, 𝘪𝘯𝘥𝘳𝘶𝘬𝘸𝘦𝘬𝘬𝘦𝘯𝘥 𝘦𝘯 𝘥𝘳𝘶𝘬: 𝘻𝘦𝘭𝘧𝘴 𝘣𝘦𝘨𝘪𝘯 𝘰𝘬𝘵𝘰𝘣𝘦𝘳) 𝘷𝘪𝘢 𝘔𝘢𝘵𝘦𝘳𝘢 (𝘷𝘦𝘳𝘭𝘪𝘦𝘧𝘥 𝘰𝘱 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯) 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘗𝘶𝘨𝘭𝘪𝘢 (𝘤𝘩𝘢𝘳𝘮𝘢𝘯𝘵 𝘦𝘯 𝘱𝘶𝘶𝘳). 𝘐𝘯 𝘷𝘪𝘫𝘧𝘱𝘰𝘴𝘵𝘴 𝘥𝘦𝘦𝘭 𝘪𝘬 𝘩𝘰𝘦 𝘥𝘦𝘻𝘦 𝘳𝘦𝘪𝘴 𝘮𝘦 𝘰𝘱𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸 𝘭𝘪𝘦𝘵 𝘬𝘪𝘫𝘬𝘦𝘯 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯, 𝘤𝘰𝘮𝘮𝘶𝘯𝘪𝘤𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘦𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘣𝘪𝘯𝘥𝘪𝘯𝘨. 𝘋𝘪𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘥𝘦 𝘵𝘸𝘦𝘦𝘥𝘦.

𝘋𝘦𝘻𝘦 foto 𝘮𝘢𝘢𝘬𝘵𝘦 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘔𝘢𝘵𝘦𝘳𝘢, 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘬 𝘳𝘰𝘯𝘥 𝘻𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘶𝘶𝘳 𝘥𝘦 𝘻𝘰𝘯 𝘰𝘱 𝘻𝘢𝘨 𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯. 𝘐𝘬 𝘷𝘰𝘯𝘥 𝘩𝘦𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘮𝘢𝘨𝘪𝘴𝘤𝘩𝘦 𝘱𝘭𝘦𝘬 𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘩𝘰𝘰𝘨𝘵𝘦𝘱𝘶𝘯𝘵 𝘷𝘢𝘯 𝘰𝘯𝘻𝘦 𝘳𝘦𝘪𝘴.

𝘞𝘪𝘭 𝘫𝘦 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘷𝘢𝘯 𝘔𝘢𝘵𝘦𝘳𝘢 𝘻𝘪𝘦𝘯: 𝘬𝘪𝘫𝘬 𝘥𝘢𝘯 ‘𝘕𝘰 𝘛𝘪𝘮𝘦 𝘵𝘰 𝘋𝘪𝘦’ 𝘷𝘢𝘯 𝘑𝘢𝘮𝘦𝘴 𝘉𝘰𝘯𝘥.